Non-dualiteit onderuit?

Kijk, de filosofie van non-dualiteit bevat vaak ook gedachten als schepper en schepping. Dat ‘God’ alles is.
Het geloof in een schepper maakt dat dan ook weer mogelijk.
Volgens mij kun je hoogstens zeggen dat alles wat we waarnemen, energie is. Dat ‘alles’ daarom een is.
Maar Dat wat we werkelijk zijn is geen materie of energie. ‘God’ is niet onderworpen ergens aan, zogezegd. Maar ‘God’ is niet de schepper van de wereld die we waarnemen. Zowel, dan zou hij er  ook onderdeel van uitmaken!
Dat wat we werkelijk zijn is tijdloos. En materie kent tijd. Zelfs een super kleine fractie van een seconde is tijd.
Nu haal ik even hier Charles Darwin aan, die de hele wereld op zijn kop zette en nog hier en daar! Welke filosoof, onderzoeker, verlichte,… in het verre verleden kende de evolutietheorie, zoals Darwin uiteenzette? We denken vaak de evolutietheorie te begrijpen maar die zit best wel gecompliceerder in elkaar, bij nader inzien. Want ook heel vroeger dacht men al aan evolutie.
Darwin verwierp het bestaan van een schepper. De natuur volgt gewoon zichzelf.
Geloof je echter in een schepper, zoals vrijwel iedereen vroeger deed (- behalve met uitzondering bijvoorbeeld de Boeddha, want die verwierp dat idee ook al), dan ben je gevoelig, sta je open voor het verhaal dat alles een is. Dat alles God is, et cetera.
Maar… Darwin beweerde weer niet dat God niet bestond (of wel bestond). Eigenlijk deed de Boeddha dat ook. Hij vond ‘God’ niet relevant, te metafysisch. Waarom zou je dat vraagstuk proberen op te lossen als je nu lijdt? Zijn leer ging direct in op het lijden van de mens en het beëindigen daarvan.
Goed, als er geen schepper bestaat, iets of iemand die alles heeft bedacht en gemaakt, kom je gewoon uit bij de wereld die we simpelweg waarnemen. Ja, alles is een, omdat alles energie is. Maar niet een, omdat de wereld ook ‘God’ is.
Dan kom je weer bij de al oude gedachte: Wel in de wereld zijn maar niet van de wereld zijn.
Volgens mijn beste inzien, is het een volkomen dwaalleer om te zeggen dat alles hetzelfde is. Want dat is dus niet zo, nader bekeken. Zoiets vraagt radicale zelfkennis. Nu, direct, tijdloos, zonder dat daarin gedachten de heersende partij zijn. Want gedachten vertegenwoordigen tijd. Achteraf kun je altijd gedachten ergens overhebben.
Je bent niet je gedachten: wel menselijk gesproken, omdat gedachten heel praktisch kunnen zijn. Zoals de gedachten van een wekker zetten, op tijd opstaan, en dergelijke.
Volgens mij is het nuttig om eens nader de evolutietheorie te bestuderen. Zodat we de filosofie van onze voorouders opnieuw bekijken.
Een zelfcorrigerende non-dualisme. 😀
In God zijn we een. Omdat in God geen afgescheidenheid bestaat. Liefde kent geen afgescheidenheid. Maar liefde, God of welke naam je Het ook geeft: is niet de wereld. Noch de schepper ervan.
Het bestaan is onderworpen aan zichzelf. Maar Dat wat we werkelijk zijn, is nergens aan onderworpen. Toch verandert onze samenleving door Dat, als we Dat als onze ware natuur leren kennen.

clouds-2841053_640

Advertenties

Charles en Jiddu

Charles Darwin en Jiddu Krishnamurti werden allebei in de negentiende eeuw geboren. Beiden lieten ze ons op een geheel andere manier naar God kijken. Darwin zei: Er is geen sprake van schepping. Enkel sprake van evolutie. En Jiddu zei: De mens heeft God geschapen overeenkomstig zijn beeld.
Toch zeiden beiden niet dat God niet bestond. Darwin geloofde niet in God maar zei dat hij verder niet wist dat God nu wel of niet echt bestond. Jiddu sprak liever over Het of het heilige, als hij het had over God. Hij  vond dat mensen met hun georganiseerde godsdienst alleen maar voor problemen zorgden.
Als er geen schepper bestaat, is God blijkbaar iets anders. En als God niet lijkt op ons beeld, ligt mogelijk de Waarheid daar aan voorbij.
De evolutietheorie van Darwin zit iets ingewikkelder in elkaar dan dat je op het eerste gezicht denkt. Ook de leringen van Jiddu Krishnamurti liegen er niet om.
Zowel Charles als Jiddu hebben enorm veel zogenaamde heilige huisjes omvergeworpen. En nog!