Zelfkritiek

JKrishnamurti-001

Advertenties

Zelfkennis – Krishnamurti

De eerste stap naar zelfkennis is tegelijk de laatste, het begin is meteen ook het einde. De eerste stap zetten is belangrijk, want zelfkennis is niet iets wat je van een ander kunt leren. Niemand kan je zelfkennis bijbrengen, die moet je zelf opdoen, het moet je eigen ontdekking zijn en die ontdekking is niet iets enorms, iets fantastisch, maar iets heel simpels. Uiteindelijk is jezelf kennen gewoon kijken hoe je gedrag is, wat je zegt, wat je doet in de dagelijkse omgang, dat is alles.
(Bron: Een kennismaking, Krishnamurti.)

Charles en Jiddu

Charles Darwin en Jiddu Krishnamurti werden allebei in de negentiende eeuw geboren. Beiden lieten ze ons op een geheel andere manier naar God kijken. Darwin zei: Er is geen sprake van schepping. Enkel sprake van evolutie. En Jiddu zei: De mens heeft God geschapen overeenkomstig zijn beeld.
Toch zeiden beiden niet dat God niet bestond. Darwin geloofde niet in God maar zei dat hij verder niet wist dat God nu wel of niet echt bestond. Jiddu sprak liever over Het of het heilige, als hij het had over God. Hij  vond dat mensen met hun georganiseerde godsdienst alleen maar voor problemen zorgden.
Als er geen schepper bestaat, is God blijkbaar iets anders. En als God niet lijkt op ons beeld, ligt mogelijk de Waarheid daar aan voorbij.
De evolutietheorie van Darwin zit iets ingewikkelder in elkaar dan dat je op het eerste gezicht denkt. Ook de leringen van Jiddu Krishnamurti liegen er niet om.
Zowel Charles als Jiddu hebben enorm veel zogenaamde heilige huisjes omvergeworpen. En nog!

Succes of resultaat?

Bij succes kan nog wel eens het ego een belangrijke rol spelen.
Als voorbeeld:
Jiddu Krishnamurti (1895 – 1986) had succes, toen hij nog bij de orde van de theosofie hoorde (tot 1929), maar hij zag geen resultaat. Hij kon niets geven aan hen die werkelijk dorst hadden, die bijvoorbeeld met groot verdriet bij hem kwamen en juist daarin wilde hij iets betekenen en niet dat men hem zag zitten als de nieuwe Messias, de wereldleraar, naar voren geschoven door een occulte, esoterische en interessante club van mensen.
Hij zag alleen maar mensen om hem heen die graag van de partij wilde zijn: net als je tegenwoordig nog overal ziet.
Hij bekritiseerde zijn leven lang, daarna, zogenaamde leraren die volgens hem alleen maar een club van mensen om zich heen wilden hebben en dergelijke. Hij vond dat de leerling en de leraar op die manier elkaar gevangen hielden.
Hij bekritiseerde de hang naar succes. De hang naar veiligheid.
Kunnen we inderdaad werkelijk liefhebben zonder bijbedoelingen? Kunnen we interesse in een leraar hebben zonder daarbij hem of haar te aanbidden of als autoriteit te zien? Werkelijk de leringen te onderzoeken op waarheid. …

ommen_campfire_1926

Haal de beweging uit de beweging

Als je liever de Waarheid organiseert dan de Waarheid ervaart (vind voor jezelf) is de beweging niet langer spontaan.
Je ziet het zelfs helaas bij de beweging van stichtingen en volgers om Jiddu Krishnamurti (1895 – 1986)!
K had zelf niets met geestelijke technieken en methodes om te komen tot de Waarheid. Ook beschouwde hij zichzelf niet als een guru (zogenaamde autoriteit). Hij hield alles spontaan, behalve vroegen zijn lezingen en boeken organisatie. Tijdens en na zijn leven zouden er geen vertegenwoordigers van hem zijn.
Nu zie je dat mensen die hem kenden beginnen met cursussen te geven betreffende zijn leringen. Ook zie je mensen – die beweren vrienden te zijn van K – tijdens bijeenkomsten werken met gesprekstechnieken.
K vond zich onbegrepen: en dat blijkt.

Ontnuchterend

Je ziet dat de stichtingen en K’s ‘volgelingen’ nog steeds graag de geleerde Bohm gebruiken als stokpaardje, geliefd onderwerp. Maar de relatie met Bohm en Krishnamurti is allang achterhaald, zie hier voor jezelf:
‘In de jaren 70 ontmoette Bohm Krishnamurti en raakte betrokken bij zijn beweging. Ze hadden vele gesprekken, en Bohm werd commissaris van een van zijn scholen. Zijn vertrouwen in Krishnamurti kreeg echter een knauw toen na de dood van laatstgenoemde bleek dat, hoewel hij het celibaat had aanbevolen, hij een maitresse had gehad die diverse keren abortus had laten plegen. Deze onthullingen droegen bij aan de mentale crisis die Bohm op dat moment onderging.’
Hij ging zijn pad blijkbaar toen liever met de Dalai lama.

‘Leidt observatie van chaos tot orde?’

‘Leidt observatie van chaos tot orde?’ zei J. Krishnamurti.

Mijn commentaar:
Mensen zoeken graag antwoorden voor chaos, zoals oorlog. Maar kijken ze ook in alle vrijheid naar oorlog?
De chaos in ons leven vraagt geen antwoord van buitenaf. Maar chaos vraagt aandacht, observatie.
Ons we onszelf in alle vrijheid bewust zijn ontstaat er in de chaos inzicht. En is waar inzicht is chaos?
Wie echt naar oorlog kijkt ziet toch de verschrikkelijkheid ervan?! Wie wil er dan nog oorlog voeren? Alleen als we er niet echt voor gevoelig zijn, begrijpen wat oorlog inhoud, gaan we ermee verder.
We verlangen naar antwoorden maar weigeren echt in alle vrijheid onszelf te observeren in alles.