Kop in het zand?

De georganiseerde godsdiensten maken er een potje van. Zeker zij die geloven in geweld, zoals het hindoeïsme, de islam en het jodendom.
Maar niet alleen godsdiensten doen mee aan het geweld op aarde. Ook zij die over lijken gaan, om geld, succes en/of macht. Geld is naast ‘God’ volgens mij tevens de grootste aanleiding tot haat en geweld. Er bestaat bijvoorbeeld haat en of onderdrukking tegenover vrouwen vanuit de georganiseerde godsdiensten maar ook omdat men geld najaagt: denk maar aan de enorme vrouwenhandel overal ter wereld. Ook de natuur wordt vanwege de liefde voor het geld enorm uitgebuit, is het niet zo?
Mensen aanbidden hun zogenaamde goden… Zoals sportlieden, en acteurs,… Ook in die wereld draait het vooral om geld en succes.
Slechts een handje vol mensen hebben begrepen dat het om een innerlijke transformatie gaat, wat ons echt gelukkig zal maken en daardoor volkomen ongevaarlijk. Want wie ongelukkig is moet wel gevaarlijk zijn, voor zichzelf en anderen. Liefde is het medicijn en geen zelfmedelijden. De hunkering naar macht vanuit de politiek, het volk en de godsdienst zorgt ervoor dat de wereld – samenleving – zo enorm gevaarlijk in elkaar steekt.
Mensen als Jezus van Nazareth, Gautama Boeddha en Jiddu Krishnamurti boden een andere uitdaging: zelfkennis. ‘Wie alles kent behalve zichzelf, mist alles,’ Jezus in het evangelie van Thomas.

kopinhetzand

Advertenties

Liefde of verlichting is geen idee

Jij bent liefde. Liefde als idee ontstaat bij twijfel en gebrek aan inzicht. Als Christus het licht in de wereld is, dan is jouw licht echt niet anders. Er bestaan niet twee lichten. Dat wat goddelijk is, is een.
Zoals de ruimte in een stenen kruik niet anders is dan de ruimte buiten de kruik. En die zogenaamde afgescheiden ruimte bestaat slechts door de kruik. Ons ego creëert deze illusie van innerlijke afgescheidenheid.
Als de stenen kruik breekt (hoe groot of klein ook) blijkt overduidelijk dat de innerlijke ruimte in werkelijkheid altijd hetzelfde is geweest als de uiterlijke ruimte. Dat geldt voor alle ruimtes, in hoeveel stenen kruiken ook.
De verlichting van een Boeddha is jouw verlichting. De vrede van deze verlichte is jouw vrede. Er bestaat in werkelijkheid maar een vrede.
Natuurlijk kun je iemand buiten jouzelf als groot ervaren en aan jezelf twijfelen maar als je jezelf echt begrijpt: is buiten binnen en binnen buiten.
De zoon van God dat ben jijzelf.
De Boeddha dat ben jijzelf.
Als liefde een idee is, dan is er ook nog altijd haat. Want als idee probeer jij je haat te beteugelen, niet waar? Waar liefde gerealiseerd is, kan haat niet zijn.
Het is goed Jezus te vinden. Maar ook hij zei: Jij bent het zout der aarde en het licht der wereld. … Je kunt niet meer worden dan je meester maar wel gelijk aan hem. Blijkbaar is deze boodschap vergeten door christenen en geeft hun aanbidden van de Heer hun meer vrede. Maar omdat de Heer niet altijd ervaren wordt, omdat je niet altijd denkt aan Jezus, omdat Jezus zich niets steeds openbaart aan jou, van minuut tot minuut ontstaan er leemtes waarin jij niets ervaart. Maar als jij ook gelijk bent aan hem, dan zullen deze leemtes verdwijnen. Dan wordt je geheel verlicht. Maar als je ook maar de kleinste twijfel ervaart betreffende deze waarheid, blijf je hopen op hem, die je Jezus noemt, jouw redder.
Ook boeddhisten kunnen dag in dag uit mediteren op de Boeddha maar dat doet ook niet de leemtes in hen voorgoed verdwijnen.
Zelfs als je Jiddu Krishnamurti zegt te prefereren, die geen volgelingen had en geen autoriteit wilde zijn, kan het toch zo zijn dat je de afwezigheid van hem en de afwezigheid van zijn leringen als akelig ervaart. Dat je het liefst er altijd vol van zou willen zijn, is het niet zo voor iedere zoeker?
De twijfel dat je afgescheiden bent van God doet juist alle ervaringen in stand houden als zeer belangrijk voor jouw ziel als mens hier op aarde. God afwijzen heeft geen zin maar je zelf niet kennen ook niet. Als jij echt de innerlijke ruimte bewust wordt en niet alleen die uiterlijke ruimte, zullen deze samen gaan. De uiterlijke leraar verwijst altijd naar de innerlijke leraar. En de innerlijke leraar wijst de uiterlijke leraar in zijn licht niet af. Je kunt niet Krishnamurti (bewust) afwijzen en zelf verlicht zijn. Het licht kan namelijk niet zichzelf afwijzen.
Als Jezus jouw leven verlicht, dan is jouw liefde voor hem geen andere liefde dan zijn liefde voor jou. Dit zien en echt begrijpen, doet iedere grens verbleken en verdwijnen.
Er is slechts enkel licht. Dat wat we zijn.

verlichten

Zelfkennis – Krishnamurti

De eerste stap naar zelfkennis is tegelijk de laatste, het begin is meteen ook het einde. De eerste stap zetten is belangrijk, want zelfkennis is niet iets wat je van een ander kunt leren. Niemand kan je zelfkennis bijbrengen, die moet je zelf opdoen, het moet je eigen ontdekking zijn en die ontdekking is niet iets enorms, iets fantastisch, maar iets heel simpels. Uiteindelijk is jezelf kennen gewoon kijken hoe je gedrag is, wat je zegt, wat je doet in de dagelijkse omgang, dat is alles.
(Bron: Een kennismaking, Krishnamurti.)

Charles en Jiddu

Charles Darwin en Jiddu Krishnamurti werden allebei in de negentiende eeuw geboren. Beiden lieten ze ons op een geheel andere manier naar God kijken. Darwin zei: Er is geen sprake van schepping. Enkel sprake van evolutie. En Jiddu zei: De mens heeft God geschapen overeenkomstig zijn beeld.
Toch zeiden beiden niet dat God niet bestond. Darwin geloofde niet in God maar zei dat hij verder niet wist dat God nu wel of niet echt bestond. Jiddu sprak liever over Het of het heilige, als hij het had over God. Hij  vond dat mensen met hun georganiseerde godsdienst alleen maar voor problemen zorgden.
Als er geen schepper bestaat, is God blijkbaar iets anders. En als God niet lijkt op ons beeld, ligt mogelijk de Waarheid daar aan voorbij.
De evolutietheorie van Darwin zit iets ingewikkelder in elkaar dan dat je op het eerste gezicht denkt. Ook de leringen van Jiddu Krishnamurti liegen er niet om.
Zowel Charles als Jiddu hebben enorm veel zogenaamde heilige huisjes omvergeworpen. En nog!

Succes of resultaat?

Bij succes kan nog wel eens het ego een belangrijke rol spelen.
Als voorbeeld:
Jiddu Krishnamurti (1895 – 1986) had succes, toen hij nog bij de orde van de theosofie hoorde (tot 1929), maar hij zag geen resultaat. Hij kon niets geven aan hen die werkelijk dorst hadden, die bijvoorbeeld met groot verdriet bij hem kwamen en juist daarin wilde hij iets betekenen en niet dat men hem zag zitten als de nieuwe Messias, de wereldleraar, naar voren geschoven door een occulte, esoterische en interessante club van mensen.
Hij zag alleen maar mensen om hem heen die graag van de partij wilde zijn: net als je tegenwoordig nog overal ziet.
Hij bekritiseerde zijn leven lang, daarna, zogenaamde leraren die volgens hem alleen maar een club van mensen om zich heen wilden hebben en dergelijke. Hij vond dat de leerling en de leraar op die manier elkaar gevangen hielden.
Hij bekritiseerde de hang naar succes. De hang naar veiligheid.
Kunnen we inderdaad werkelijk liefhebben zonder bijbedoelingen? Kunnen we interesse in een leraar hebben zonder daarbij hem of haar te aanbidden of als autoriteit te zien? Werkelijk de leringen te onderzoeken op waarheid. …

ommen_campfire_1926

Haal de beweging uit de beweging

Als je liever de Waarheid organiseert dan de Waarheid ervaart (vind voor jezelf) is de beweging niet langer spontaan.
Je ziet het zelfs helaas bij de beweging van stichtingen en volgers om Jiddu Krishnamurti (1895 – 1986)!
K had zelf niets met geestelijke technieken en methodes om te komen tot de Waarheid. Ook beschouwde hij zichzelf niet als een guru (zogenaamde autoriteit). Hij hield alles spontaan, behalve vroegen zijn lezingen en boeken organisatie. Tijdens en na zijn leven zouden er geen vertegenwoordigers van hem zijn.
Nu zie je dat mensen die hem kenden beginnen met cursussen te geven betreffende zijn leringen. Ook zie je mensen – die beweren vrienden te zijn van K – tijdens bijeenkomsten werken met gesprekstechnieken.
K vond zich onbegrepen: en dat blijkt.