Het dialoog van de Waarheid

Zou zoiets bestaan: een dialoog met God?
Duldt Waarheid dan nog iets anders naast zichzelf dan Waarheid?
Waarom volgen we een leraar, vanwege het dialoog of vanwege het feit dat we zijn (of haar) stapje verder dan ons slechts voor onszelf geheel willen realiseren?
Komen we op een satsang slechts om de eenzaamheid te verdrijven of zit er meer in, zoals de dorst naar Waarheid?
Ik krijg vaak vragen waaruit blijkt dat de vrager/vraagster wel heel graag zou willen dat ik me aanpas aan zijn of haar leven: wel zo makkelijk! Maar dan word je onderdeel van het probleem en geen onderdeel van de oplossing, niet waar? Zulke zoekers zijn beter af volgens mij bij een of andere aardige psycholoog.
De Waarheid is direct, zelfkennis windt er geen doekjes om. Gewaarzijn kent geen tijd.
Ook wanneer je geen leraar bezoekt en je slechts alleen bent met jezelf, kan het zijn: dat je liever met innerlijke methodes werkt dan direct naar jezelf te kijken. Dat je voelt wat je voelt, rechtstreeks. Zonder zelfbeeld. Zonder dat alles OK is of juist niet OK. Gewoon simpelweg in alle vrijheid aanwezig. Gaat immers niet aan vrijheid, vrijheid vooraf? 😉

Advertenties