Spring niet voor die trein…

Ik kwam toen net op het perron, hier in Bloemendaal, de jongen was net gesprongen. We werden weggestuurd door NS-personeel van de trein. De hulpdiensten waren nog onderweg!… Omdat ik regelmatig met de trein reis, hoor ik vrijwel wekelijks of zelfs meer: Vanwege een aanrijding met een persoon…
Dan weet je weer dat er ergens in het land vertragingen zijn en dat nabestaanden een pijnlijke klap te verwerken krijgen!
Waarom zadelen we anderen toch ook zo op met onze pijn? Ook het NS-personeel krijgt weer het een en ander te verwerken,… Voor wie is nu zoiets leuk? Iemand kan volkomen de weg kwijt zijn en zijn pijn niet meer weet te beantwoorden en dan maar springt… Pijn kan mensen waanzinnig maken. Drijven tot afschuwelijke daden,… Niet alleen zelfdoding. Mensen kunnen ook hun pijn proberen af te reageren op hun partner, kinderen of wild vreemden! Geweld wordt dan op die manier heel normaal. Geweld roept dan weer ander geweld op, is het niet zo? Lijden lijkt van ons – wanneer we er niet mee weten om te gaan – egocentrische wezens te maken.
Ja, het leven betekent (ook) lijden. Niet ons verzet tegen dit feit, zal leiden tot verbetering van onze huidige samenleving, leven hier op aarde. Lijden is taboe. Te veel alcohol, veel eten, drugs, veel snoepen, veel teevee, veel… Moet verdoven. We leren niet pijn te voelen. Want onze ouders deden mogelijk ook van alles eraan om het maar niet te hoeven zien. Of we buiten pijn uit in ons leven om maar in de aandacht te staan bij iedereen uit onze omgeving: want zijn we immers niet zielig?
Het leven vraagt gewoon aandacht in alle vrijheid. Het zien wat er feitelijk aan de hand is, hier en nu. Niets mooier of lelijker maken. Juist daarin ligt het antwoord, verandering. Maar we zeggen liever dat oorlog slecht is maar noodzakelijk. En dat depressie in de handen van deskundigen moet liggen. We zijn volkomen gespleten. Volkomen tegenstrijdig. Ook in onze liefde voor dieren… Aan de ene kant worden ze verheerlijkt en aan de andere kant massaal opgesloten en afgeslacht.
Ja, lijden overkomt ons allen. Het vraagt onverdeelde aandacht. Geen snelle, oppervlakkige oplossing, omdat we vinden dat het er niet moet zijn. We zijn gek op het verdoven ervan, op welke manier dan ook. In de plaats lijden in ons leven echt te willen begrijpen, willen we enkel er alleen maar zo snel mogelijk vanaf. Mogelijk zijn er daardoor ook zoveel scheidingen. Omdat men nergens meer met elkaar of alleen door heen wil gaan. Alles moet vooral leuk, spannend,… zijn.
Zelfkennis is een vloek.
Wie wil tegenwoordig nog echt zichzelf kennen en daarmee ook zijn of haar pijn?

15625601_1718084361836124_6051121773779239139_o

Advertenties